تاريخچه تلويزيون در ايران
در دهه‌ی 30 هجري شمسي، وقتی دولت وقت، سرگرم تدارک زمینه و طرح‌ریزی برای ایجاد تلویزیون بود، «حبیب‌الله ثابت پاسال» از بخش خصوصی پیش‌دستی کرد و پیشنهاد تأسیس یک ایستگاه فرستنده‌ی تلویزیونی را ارائه داد.

 از آنجا که پاسال از اعتماد دربار برخوردار بود، با پیشنهاد او موافقت شد و مجلس شورای ملی در تیرماه سال 1337 ماده‌ای با چهار تبصره مصوب كرد که به موجب آن اجازه داده می‌شد یک فرستنده‌ی تلویزیونی، زیر پوشش وزارت پست و تلگراف و تلفن در تهران ایجاد شود. این فرستنده تا پنج سال از پرداخت مالیات معاف بود و تمامي برنامه‌های آن از مقررات اداره‌ی کل انتشارات پیروی می‌کرد.

نخستین فرستنده‌ی تلویزیونی ایران ساعت پنج بعدازظهر جمعه یازدهم مهرماه 1337 اولین برنامه‌ی خود را پخش کرد. این فرستنده که "تلویزیون ایران" نامیده می‌شد، ابتدا هر روز از شش بعدازظهر تا 10 شب، برنامه داشت. 

تلویزیون ایران به صورت خصوصی اداره می‌شد و متکی به درآمد خود از آگهی‌های تجارتی و تبلیغاتی بود. این سازمان پس از یک سال فعالیت، برنامه‌های روزانه‌ی خود را در تهران به پنج ساعت افزایش داد و در سال 1340 فرستنده دیگری در آبادان و یک فرستنده‌ی تقویتی در اهواز تأسیس کرد.

رونق کار تلویزیون ایران، تصمیم حکومت را در تأسیس یک شبکه‌ی تلویزیونی سراسری قطعی‌تر کرد. بنابراین در سال 1343 یک گروه فرانسوی از سوی سازمان برنامه و بودجه، مأمور بررسی و طراحی یک مرکز تلویزیونی شد.

سرانجام پس از تصویب طرح ایجاد "تلویزیون ملی ایران"، یک ایستگاه کوچک به وجود آمد و با امکاناتی ساده، پخش برنامه‌های آزمایشی را از سال 1345 آغاز کرد.

امکانات فنی تلویزیون در آن زمان به یک استودیو، سه دوربین و دو دستگاه ضبط مغناطیسی محدود می‌شد و از آنجا که فرستنده‌ی تلویزیون ایران با سیستم 525 خطی آمریکایی کار می‌کرد و سیستم تلویزیون ملی 625 خطی اروپایی بود، تلویزیون ملی با نصب یک فرستنده‌ی دو کیلو واتی با سیستم 525 خطی بر بالای ساختمان هتل هیلتون، امکان استفاده از این شبکه را برای همه‌ی دارندگان تلویزیون با سیستم‌های مختلف، امکان‌پذیر ‌کرد.

مدتی کم‌تر از دو سال از تأسیس تلویزیون ملی نمی‌گذشت که در 17 مرداد 1347 نخستین مرکز شهرستانی تلویزیون ملی در ارومیه گشایش یافت و چندی بعد، مرکز تلویزیونی بندرعباس به کار افتاد. 

در ایران از همان سال‌های اولیه‌ی کار تلویزیون، سریال‌سازی نیز پا گرفت. "امیرارسلان نامدار" از نخستین سریال‌های ایرانی است که از تلویزیون ملی پخش شد.

تلویزیون ملی ایران در سال‌های پس از انقلاب اسلامی با تغییر نام به "سیمای جمهوری اسلامی ایران" در قالب دو شبکه، برنامه‌های خود را پی گرفت. 

مستندهايي از پرونده‌های سیاسی عوامل رژیم سابق، عوامل گروهک‌های منافقین و اعترافات آن‌ها، از آن جمله بود. به تناسب وضع جامعه پس از انقلاب و به تبع آن، آغاز جنگ ایران و عراق این روند به سوی فیلم‌های مستند از جنگ و جبهه تغییر مسیر داد و تا سال‌های بعد این روند همچنان ادامه داشت.

برنامه‌هایی مانند "روایت فتح" محصول این دوران هستند. در این سال‌ها، مجموعه‌های نمایشی و داستانی چون "سلطان و شبان" به کارگردانی داریوش فرهنگ، "سربداران" به کارگردانی محمدعلی نجفی، "هزاردستان" به کارگردانی علی حاتمی، "کوچک جنگلی" به کارگردانی داریوش بحرانی و بهروز افخمی و … ساخته شدند.

در کنار این مجموعه‌های تاریخی، از مجموعه‌های داستانی- اجتماعي آن روزگار باید به مجموعه "آینه" اشاره کرد. مجموعه‌ای که در قالبی نمایشی كه به دو روی سکه‌ی زندگی خانواده‌های مختلف می‌پرداخت.

در دهه‌ی هفتاد بود که سیمای جمهوری اسلامی ایران از انحصار شبکه‌ی یک و دو بیرون آمد و با تأسیس شبکه‌ی سه سیما با رویکردی به جوانان و ورزش، عرصه‌های جدیدی را در جذب مخاطب آزمود.

در واقع از همین مقطع زمانی بود که با آزاد شدن ویدئو، رونق سینما، فیلم‌های ویدئویی و بعدها سي.دي و دي.وي.دي، فرصت انتخاب براي مخاطبان بيش‌تر شد.

با تأسیس شبکه‌ی پنجم با عنوان شبکه‌ی تهران و اختصاص یک شبکه‌ی استانی به استان‌های کشور، توجه به مناسبات درون گروهی شهرستان‌ها و استان‌ها در دستور برنامه‌سازان قرار گرفت.

تأسیس شبکه‌ی چهار با شعار پرداختن به برنامه‌های علمی، فرهنگی و هنری فاخر ایران و جهان و نهایتاً شبکه‌ی خبر، همگی در راستای سیاست‌های جدید برای تأمین گونه‌های مختلف سلایق مخاطب، مفهوم پیدا کرد.